Η αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που ενημέρωνε τους δημοσιογράφους υπό καθεστώς ανωνυμίας, ήταν απόλυτη. Η χημική επίθεση είναι έργο του προέδρου της Συρίας, είπε, και όσων τον υποστηρίζουν. Εννοούσε βεβαίως τη Ρωσία και το Ιράν, τους δύο άσπονδους εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών…

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η ερώτηση ήταν ευθεία και ξεκάθαρη: Αφορούσε τα στοιχεία που έχουν οι Αμερικανοί για τη δύναμη ή τις δυνάμεις, κρατικές ή μη, που ευθύνονται για τη ρίψη χημικών όπλων στη Ντούμα της Συρίας. Ανέβασε τον τόνο της φωνής της και απάντησε ότι όσοι υποστηρίζουν πως δεν φέρει ευθύνη η Συρία και οι υποστηρικτές της, είναι ανόητοι. «Όλα αυτά είναι ανοησίες», επανέλαβε. «Όλοι γνωρίζουμε»…

Η ρητορική στην Ουάσιγκτον έχει αλλάξει μετά την αποχώρηση του ήρεμου πρώην υπουργού Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον. Είναι σκληρή και θυμίζει την εποχή του ψυχρού πολέμου. Μόνο που αυτή τη φορά οι εμπλεκόμενοι ηγέτες είναι ακραίοι και ριψοκίνδυνοι. Και, θα έλεγα, και αυταρχικοί.

Ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία και εξήγηση στους όρους της Δημοκρατίας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν την παραμικρή σημασία. Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, απέδειξε ότι παίζει σε όλα τα επίπεδα χωρίς να δίνει την παραμικρή σημασία στους κανόνες.

Ξέρει πότε πρέπει να παίξει το ρόλο του κακού και πότε πρέπει να παρουσιαστεί ως ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Είναι το πιο εύκολο πράγμα αυτό να γίνει φίλος, από τη μία μέρα στην άλλη, με τον χειρότερο του εχθρό. Και το παράδειγμα της Τουρκίας ομιλεί από μόνο του.

Είναι η χώρα που τον ταπείνωσε ρίχνοντας του ένα πολεμικό αεροπλάνο. Σκότωσε και τον πιλότο του. Είναι η ίδια χώρα που σκότωσε τον πρεσβευτή του. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ

Source link